Bazen doğru olmadığını bildiğimiz şeyleri yaparız. Bu bazen başkalarının davranışları ya da yaptıklarının bizim kendi gerçeklerimizi değiştirmesinden ya da bizim bunu kasıtlı yapmamızdan kaynaklanır. Çoğu zaman çevremizin tuzağına düşeriz ama yaptığımız yanlışın farkındayızdır. Neden bile bile yanlış olduğunu bildiğimiz şeyleri yaparız;

1. Tren etkisi – diğer insanların yaptığı şeyleri yapmaya eğilimli oluyoruz. Ya da onların yaptığının doğru olduğunu düşünüyoruz. Trenin vagonlarını çekmesi gibi diğerlerine takılıp gidiyoruz.
2. Başkalarının bizden yapmamızı, söylememizi beklediği şeyi farkettiğimizde tersini yapıyoruz ya da söylüyoruz
3. Mevcut seçeneklerden daha iyi olan başkasının seçeneklerini hatırladığımızda. Ahmet bu durumda şöyle yapmıştı deyip öyle yapmaya kalkışıyoruz.
4. Sırf bir öngörümüzü doğrulamak için
5. Kıskandığımız için
6. Kızdığımız için – aslında kızgınlığın haklı sebeplerini bularak yanlış yapmadığımızı düşünürüz
7. Tek bir bakış açısı ile olaylara yaklaşarak, başka bakış açılarını dikkate almadığımız için.
8. Read the rest of this entry »

Yazıyı pdf olarak gönder

Kaynak: Prof. Dr. Saffet Solak’ın bir hatırası

Tıp fakültesini yeni bitirmiş, pratisyen hekim olarak ilk görev yaptığım yere, Konya’ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim. Gençtim, bekârdım. Küçük bir beldeydi gittiğim yer.

Gittiğim ilk gece bir eve misafir olmuştum. Tren istasyonunun hemen yanında bir evdi. Akşam yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti. Üzerimde yol yorgunluğu, geldiğim yeni yerin yabancılığı vardı. Saatler ilerliyor, ağır bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey de diyemiyordum. Bir müddet daha geçti; yine bir hareket yoktu. Evin büyüğü olan Hacı anneye sıkılarak: “Anneciğim, sizin buralarda kaçta yatılıyor?” dedim.

Hacı anne:”Evlâdım treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz” dedi. Merak ettim, tekrar sordum: “Trenden sizin bir yakınınız mı inecek ?”

Hacı anne: “Hayır evlâdım, beklediğimiz trende bir tanıdığımız yok. Ancak burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı birileri inebilir. Bu saatte, yakınlarda, ışığı yanan bir ev bulmazsa, sokakta kalır. Buraların yabancısı biri geldiğinde, “ışığı yanan bir ev” bulsun diye bekliyoruz.”

Konya Ovası’nda, yada bir başka yerinde Türkiye’nin, trenden inen yabancılar için “Işığı yanan evler” yerinde hâlâ duruyor mudur? Yabancılar, yorgun bedenlerini yün yataklarda dinlendirmeye devam ediyorlar mı? Aç bir köpeğin önüne bir kap yemek bırakan kadınlar yaşıyorlar mı? Kuşlara yuva yapan mimarlar sahi şimdi neredeler? Bu güzel insanlar, atlarına binip gitmişler. Bizler, atlarına binip giden güzel insanlara sahip bir medeniyetin yetimleriyiz. Çekip gidenlerin doldurulmamış boşluklarında savrulup duran yoksullarız.

Şâir öyle diyordu: “Güzel insanlar, güzel atlara binip gittiler.” Şimdi bu güzel insanlar, neden ve nasıl atlarına binip gittiler? Onları ne yıldırdı da bir daha dönmemek üzere, sessiz sedasız gittiler? Ey güzel yurdumun güzel insanları! Neredesiniz?

Yazıyı pdf olarak gönder