• Autscwich kamplarını da mühendisler yaptı.
• Markoni radyoyu mükemmeleştirmek için 7 yıl uğraştı.
• Birileri doğrular için mücadele etmezse başkalarının ayakta kalacak gücü kalmaz.
• Bir Proje Yöneticisi olarak projelerde harcadığınız zamanın büyük bir kısmı;
  1-      Rapor hazırlamakla
  2-      Gerçekleşen işleri yönetmekle değil izlemekle geçer. Ama proje yöneticisi projeyi yönetir, uzaktan izlemez. Proje planı, alınan kararlar, değişiklik talepleri gibi konularda inisiyatif kullanır ve liderlik yapar.
  Proje yöneticisi projeyi, hedeflerine ulaştıracak kritik bilgileri elde eder, yorumlar ve ilgili kararları alır, aldırır.

• Ebeveynler her turlu fedakarlığı gosterip çocuklarını okutmak icin ellerinden geleni yapıyor. Çünkü kendi yaşadıkları zorlukları eğitimsiz olmalarına bağlıyorlar.
• Türkiye örneğinde eğitimsiz ve düşük gelirli kesimlerden gelen bir birey icin daha fazla eğitim daha fazla gelir, statü, mevki, daha kaliteli yaşam anlamına gelmemektedir. Adeta, nasıl para basıldığında paranın toplam değeri artmıyor ve enflasyon oluyorsa, herkes eğitilince de kimsenin durumu iyileşmemekte ve sadece okulda geçirilen zaman artmaktadır. “Eğitim şart” klişesiyle bu kadar dalga geçilmesinin nedeni de bu olgudur.
• Bilgili birisinin bilgisiz birinden üstün olduğu kabaca doğrudur. Ancak bilgi aynı zamanda neredeyse sınırsızdır. O halde hangi bilgiden ne ölçüde edinileceği kritik öneme sahiptir.
• İstatistikte “survivorship bias” (hayatta kalanların neden olduğu hata) kavramı vardır. Çok bilinen bir örnek: Bill Gates dünyanın en zengin adamı ya da adamlarından biridir. O halde en zengin olmak için Bill Gates’in yaptıklarını yapmak gerekir. Oysa dünyada iki tane Bill Gates olamaz. Bir tane olabilir. İki tane Windows olduğunu hayal edebiliyor musunuz ikisinin de sahipleri çok daha az zengin olabilirlerdi. Yani dünyada Bill Gates olma kontenjanı sadece bir kişiliktir.

Neden bazı insanların karizması vardır ve bu kişilerin duruşları bile çevrelerindekini büyülerken başkalarınınki tam tersi bir etki bırakır? Eminim herkes çalıştığı yerde, mahallesinde, arkadaşları arasında karizmatik olmayı istemiştir ve hatta istemektedir.

Acaba kendimizden karizmatik birini ortaya çıkarabilir miyiz? Karizmatik özellikler geliştirilebilir mi?

Duruşunuz sizin rahatlığınızı, verdiğiniz güveni ve kendinize olan güveninizi göstermelidir. Karizma dediğimiz bu özelliklerin toplamıdır. Bu özellikler insanların farkında olmadan taklit etmeye başlamalarına yol açacak şekilde bulaşıcıdırlar. Üstelik bu tipte davranışa sahip olanlar başkalarının karizmatik davranışlarından etkilenmezler.

Yanlış anlaşılmasın, birilerinin sizin davranışlarınızı kopyalıyor olması karizmanızın olduğu anlamına gelmez. Tarih karizmatik liderlerin onları takip edenlerin ihtiyaçlarını, değerlerini ve beklentilerini önemsediklerini göstermektedir. Bu sayede takipçiler büyük fedakarlıklar gösterebilmekte, karizmatik liderin yolunda onun normlarında ilerlenmesine destek olmaktadırlar. Çoğu karizmatik kişi bu karizmalarını iyi hatip(konuşmacı) özellikleri ile diğer kişilere aktarmakta ve etkilemektedirler.

Hayvan davranış bilimi uzmanları köpeklerin insan vücut diline çok hassas olduklarını söylemektedirler.

Köpeğin gözlerinin içine bakmanızı tehdit olarak algılarken kafanızı yana hafifiçe eğmeniz saldırgan olmadığınızı gösteriyor. Omuzlarınızı yukarı kaldırırsanız korktuğunuz yada zararsız olduğunuzu düşünüyor.

İyi bir köpek yetiştiricisinin köpek ile kurduğu diyaloga şaşırırsınız. Köpeğin ona nasıl itaat ettiğine, sanki köpeğin kulağına fısıldarmış gibi verdiği komutları nasıl uyguladığına. Bence biraz doğuştan gelen bir yetenekte olmakla birlikte öğrenilebilen bir şey bu. Köpek yetiştiricisi hitap tarzı, ses tonu ve komutları kullanışı ile köpek üzerinde otoriteyi kurar. İşte bu noktada karizmatik liderlerin insanlar üzerinde aynı etkiyi yarattığını, sözleri ile onları nasıl peşlerinden sürüklediklerini başka bir açıdan anlayabiliyoruz.

Neden bu konuda yazdım derseniz, seçimlere bir yıldan az var. Seçimlere ilişkin gündelik yorumlarımı ya da görüşlerimi yazmaktansa farklı bazı açıların altını çizmeye çalışacağım. Seçimler öncesinde parti başkanları hatiplikleri ölçüsünde kitleleri etkilemeye çalışacaklar.

Siyasi partiler artık profesyonel reklam ajansları ile çalışıyorlar. Nerede nasıl davranacaklarını, insanları etkileyecek slogan vb. her şeyi profesyonellerden öğreniyorlar. Kendini “sosyal insan mühendisi” olarak gören reklam ajansları kitleleri istedikleri tarafa rahatlıkla çekebiliyorlar. Bunu yaparken sublimal(bilinçaltına yönelik) reklamlardan kaçınmıyorlar. Biraz Makyavelist olarak “amaca ulaşmak için her yol mübahtır” diyerek bizlere olmayacak vaadler veriyorlar ve vermeye devam edecekler.

Herşey “kelam” ile başlamış olsada söylenenleri iyice dinlemek, parti programlarını okumak, gerçekten ülkeye ve milletimize faydalı olacağını düşündüğümüz partiye oy vermemiz önemli.

Brandon, Charlotte banliyösünde büyürken hayali basketbol oyuncusu olmaktı. Bir basketbol koçunun oğlu olarak temelleri erken yaşta öğrendi. Öğleden sonralarını, akşamlarını ve hafta sonlarını garaj önünde basket atarak geçirdikten sonra, serbest atışlar yapması ve üç sayılık atışları başarmasıyla tanındı. Ancak Wingate Üniversitesi’ne basketbol takımına girme arzusuyla geldikten sonra Brandon bir sorunla karşılaştı. Açık bir nokta gördüğünde rakiplerini geçemedi. Bir tarafı gösterip diğer tarafa top sürdüğünde, topunu çaldırdı. Sonunda Brandon’ın oyunu duvara çarptı ve ona basketbol kariyerinin bittiği söylendi. Brandon, “Beni mahvetti” diye yakınıyor. “Oynamayı hâlâ seviyorken birisinin sana işin bittiğini söylemesinden daha kötü bir duygu olamaz.”

Brandon oynamayı sevmesine rağmen konu şut atmanın ötesinde becerilerini geliştirmeye geldiğinde pratik yapmayı sevmiyordu. Savunmacıları geride bırakmak ve kendi şutunu yaratmak için çabukluğu ve çevikliği üzerinde çalışması gerekiyordu. Kendisi şöyle itiraf ediyor: “Spor açısından sınırlıydım ve yapmam gereken şeyleri yapmadım.” Hızını artırmak için gerekli sprintleri, esnekliğini artırmak için gerekli esneme egzersizlerini veya ayak hareketlerini geliştirmek için gerekli egzersizleri yapmadı.

Brandon koçluğa geçti. Artık atletleri kaçındığı antrenmanların bazılarını yapmaya motive etmesi gerekiyordu. Vücutlarını yakan tam saha sprint koşularının hırıltılı yorgunluğundan ve zihinlerini sıkan tekrarlayan tekdüze ayak hareketi egzersizlerinden nefret ediyorlardı. Brandon gibi onlar şut atmayı seviyorlardı. Ancak bu uyumlu tutku en sıkıcı tatbikatlara bile yansımadı; sanki onları daha da sıkıcı hale getiriyordu. Şut atmanın keyfi, bitmek bilmeyen top sürme korkusunu artırdı.

Alıştırma birden fazla beceriyi içerir ve hepsini sevmek nadirdir. Brandon tutkuyu uygulamanın her unsuruna uyumlu hale getirmenin yollarını aramaya başladı. Tatbikatların acısını çıkaramasa da sürece keyif katabiliyordu. Oyuncuları antrenmanın en zorlu kısımlarında zorlamak yerine, onları oyuna çekmek için antrenmanı yeniden tasarlayacaktı. Brandon şunları söylüyor: “Hiçbir oyuncunun kendim için yarattığım şeyin kurbanı olmayacağından emin olmak için bir sistem yaratmak istedim.” Sporcuların oyun sevgisinden yararlanarak potansiyellerine ulaşmalarına yardımcı olacak iskeleyi kuracaktı.

Brandon, 2009 yılında basketbolcular için bir antrenman merkezi kurdu. Bir gün, zayıflıkları gözlemciler tarafından açıkça görülebilen genç bir NBA oyuncusuyla yolları kesişti. Biri, “zayıf fiziksel araçları nedeniyle son derece sınırlı olduğunu” yazdı. Bir diğeri yakındı: “Onun boyu, gücü ya da yanal çabukluğu/atletizmi yok. Patlama yeteneğinin olmaması nedeniyle muhtemelen hiçbir zaman ligde bir yıldız olamayacak.”

Brandon oyuncudaki bazı eksiklikleri fark etti ve ona kartvizitini verdi. Ertesi sabah birlikte çalışmaya başladılar. Oyuncu, Brandon’la yaptığı antrenmandan sonraki ilk sezonunda en çok üçlük atan NBA rekorunu kırdı. Birkaç yıl sonra arka arkaya sezonlarda NBA’in en değerli oyuncusu seçildi. Adı Stephen Curry’dir.

Stephen Curry, NBA tarihinin en iyi şutörü olarak kabul ediliyor. Kariyerinde en çok üçlük atma rekorunu elinde bulunduran önceki iki isim, standartlarını belirlemek için 1.300’den fazla maça çıktı. Curry sadece 789 maçta onları gölgede bıraktı.

Bir NBA oyuncusunun oğlu olmasına rağmen Curry, üniversitenin en iyi basketbol programlarından tek bir burs teklifi bile almadı. Liseyi bitirdiğinde büyük ölçüde küçümsenmişti: Beş yıldızlı bir ölçekte, yalnızca üç yıldızlı bir acemi olarak damgalanmıştı. Son sınıftan önceki yaz, Davidson College koçu onu izlemeye gitti. “Çok kötüydü. Topu tribünlere attı, pasları düşürdü, ayağıyla dribling yaptı, şutları kaçırdı” diye anımsıyor koç. “Fakat o maç boyunca bir kez olsun bir hakemi suçlamadı ya da bir takım arkadaşını parmağıyla işaret etmedi. Her zaman yedek kulübesinden tezahürat yapıyordu ve asla çekinmedi. Bu beni etkiledi.”

Bunlar Curry’nin karakter becerilerinin ilk işaretleri değildi. Çocukluğunda babasının takımıyla oynarken oyunculardan biri Curry’nin “küçük bir sünger gibi olduğunu” fark etti… Gittiği her yerde bilgi topluyor.” Lisedeyken bile mücadele ederken bile takımına destek olma kararlılığına ve soğukkanlılığını koruma disiplinine sahipti.

Brandon on yılı aşkın bir süredir Curry’yi eğitiyor. Bana temel bir prensiple başladığını söyledi: “Antrenmanlarımızda sıkıcılık yoktur.” Antrenmanların en zor kısımlarını kolaylaştırmak için iskeleyi kurdu; Curry’nin katıksız disipline daha az güvenerek daha fazla ilerleme kaydetmesine yardımcı olmak için.

Teknik becerileri geliştirirken pratik yapmayı eğlenceli hale getirmek için Brandon, kasıtlı oyun aktivitelerinden oluşan bir menü oluşturdu. Twenty-One’da üç sayılık atışlar, şutlar ve turnikelerle (bir değerinde) yirmi bir sayı atmak için bir dakikanız var. Ancak her atıştan sonra sahanın ortasına ve geriye doğru koşmanız gerekiyor. Maç sırasında nefes nefese kalmak gerçek oyunun yorgunluğunu yansıtıyor. Brandon, “Her tatbikat bir oyundur” diye açıklıyor. “Her zaman yenilecek bir zaman vardır. Her zaman yenilecek bir sayı vardır. Eğer sayıyı geçerseniz ve süreyi geçemezseniz yine de kaybedersiniz.”

Başkalarına karşı rekabet etmenin dezavantajı, gelişmeden kazanabilmenizdir. Kötü bir gün geçirebilirler ya da iyi şanslardan faydalanabilirsiniz. Brandon’ın oyun biçiminde, rekabet ettiğiniz kişi geçmiş benliğinizdir ve yükselttiğiniz çıta gelecekteki benliğiniz içindir. Mükemmeli hedeflemiyorsunuz; daha iyisini hedefliyorsunuz. Kazanmanın tek yolu büyümektir.

İlerleyene kadar bir beceriyi pratik etmenin ve ancak ondan sonra bir sonraki beceriye geçmenin ideal olacağını varsaydım. Ancak Brandon aynı zorlukları tekrar tekrar tekrarlamak yerine onları karıştırıyor. Brandon, yirmi dakikalık aralıklarla Curry’nin bir şut ve çabukluk mücadelesinden diğerine sıçramasını sağlıyor. Çeşitlilik sadece motive edici değil, aynı zamanda öğrenme açısından da daha iyi. Yüzlerce deney, insanların farklı beceriler arasında geçiş yaptıklarında daha hızlı geliştiklerini gösteriyor. Psikologlar buna serpiştirme adını veriyor ve resimden matematiğe kadar çeşitli alanlarda, özellikle de geliştirilen beceriler benzer veya karmaşık olduğunda işe yarıyor. Daha ince ve daha kalın boya fırçaları arasında geçiş yapmak veya basketbol topunun ağırlığını hafifçe ayarlamak gibi küçük ayarlamalar bile büyük bir fark yaratabilir.

On yılı aşkın bir süredir eğitim gören Curry, gizli potansiyelinin farkına vardı. Boyu 1,82 ve 185 pound olan eksikliğini artık patlayıcılık ve doğrulukla telafi ediyor. Brandon’ın organize ettiği kasıtlı oyuna büyük değer veriyor; uyumlu bir tutkuyu pratiğe taşıyor. Ve kararlılığı sayesinde bundan daha fazlasını elde ediyor. “Süreci seviyor. Bu, tüm büyük sporcuları birbirine bağlayan şeylerden biri,” diyor Curry’nin uzun süredir antrenörlüğünü yapan Steve Kerr. “Bir rutin var… ama her gün gerçekten keyif alıyorum. Onunla birlikte gelen bir tutku var ve onu zaman içinde ayakta tutan şey de bu. Bir şeyi bu adamlar gibi sevdiğinizde, onun üzerinde çalışırsınız, daha iyi olursunuz ve devam edersiniz.”

28.000’den fazla NBA basketbol maçı üzerinde yapılan bir araştırmada araştırmacılar, yıldız oyuncuları sakatlandıktan sonra takımlara ne olduğunu araştırdı. Beklendiği gibi takımlar kötüleşti. Ancak yıldız geri döndüğünde, sakatlanmadan önce kazandıkları oyunlardan çok daha fazlasını kazandılar. Neden en iyi oyuncularını kaybetmek sonuçta onların daha iyi olmalarına yardımcı oldu? Yıldızları olmadan takımlar en başa dönmek ve başarıya giden yeni yollar aramak zorunda kaldı. Çevredeki oyuncuların öne çıkmasını sağlamak için rollerini yeniden düzenlediler ve güçlü yanlarını güçlendirecek yeni oyunlar hazırladılar. Yıldız geri döndüğünde şut dengeleri gelişti. Tüm takımı taşımak için tek bir kahramana daha az bağımlıydılar. Sakatlanmanın süresi önemlidir. Bir NBA yıldızı yalnızca bir veya iki maç kaçırırsa, geri döndüğünde takım gelişme kaydedemiyordu; öyle görünüyor ki, yeni rolleri benimsemeleri ve yeni rutinler öğrenmeleri için yeterli baskı ya da zaman yoktu. Ve eğer yıldız çok uzun süre ortalıkta yoksa, sezonun yarısını ya da daha fazlasını kaçırırsa, bunun da hiçbir faydası olmadı; bunun nedeni muhtemelen takımların yeni rollerine ve rutinlerine takılıp kalmaları ve o geri döndüğünde yıldızlarını etkili bir şekilde kullanmakta zorlanmalarıydı. Favori takımınızın yıldızını birkaç maç için çıkaracağını ummadan önce şunu bilmelisiniz ki, faydaların maliyetleri aşması için, ortalama bir takımın yıldızının 15 maç kaçırdıktan sonra yaklaşık 43 maç oynaması gerekir. Ancak bu, yeni bir mantığa işaret ediyor. Normalde sporculara yüklenme, yaralanma ve bitkinliği önlemek için oyuncuları oyun boyunca dinlendirmeyi içerir. Bir takım sıkışıp kaldığında, yıldızlara art arda birkaç oyun vermek faydalı olabilir; bu, tüm takımın sıfırlanması için bir fırsattır.

Bugüne kadar hep daha iyi nasıl olunur, doğru yol budur gibisinden yazılar yazdım. Ama birlikte çalıştığınız insanları nasıl rahatsız edersiniz, istenmeyen ve sevilmeyen biri olabilirsiniz kısmını yazmadım. Şimdi kötü biri olmak istiyorsanız aşağıdaki listeye göz atın(özellikle 66 maddedir:) ;

1. Kulaklık kulağınızdayken farkında olmanıza rağmen yüksek sesle konuşun

2. Hazırladığınız dokümanları sol üst değil sağ üst köşeden zımbalayın.

3.Fare(mouse) optik ise selobant ile ışığını kapatın

4. Ekranının kablosunu çekin

5. Hasta olanlarla ameliyat maskesi takarak konuşun.

6. Toplantıları sabah 09:00 ya da 17:00’ye ayarlayın.

7. Sürekli aynı şeyleri söyleyin.

8. Odanızda ya da masanızda gürültü yapın.

9. Her gittiğiniz masadan bir kalem alın.

10. Fotokopi makinasının kağıdı bittiğinde yerine yenisini koymayın.

Okumaya devam et →

Ben İnsan Kaynakları uzmanı değilim ama çalışma hayatımda çok fazla iş görüşmesi yaptım. Hem soran hem de cevaplayan olarak. Her iş görüşmesine gitmeden önce firmayı araştırdım, üstüme başıma dikkat ettim ve doğaçlama yaptım. Halbuki iş görüşmelerimde “soran” olarak hiç hazırlık yapmadan girdim görüşmelere. Sonralarda Microsoft gibi bir çok büyük firmanın iş görüşmelerinde uyguladıkları stratejileri, incelikleri okudum, inceledim.

Lafı uzatmamak adına sonuç olarak kimi ne konuda işe alacaksanız ya da karşınızdakinden beklediklerinize göre sorular sormanız gerekiyor.

Liderlik özelliği aranıyorsa:

Önceki işlerinizde sizin yaptığınız ve siz olmasaydınız olmayacak, gerçekleşmeyecek bir şey hakkında anınız var mı?
Sizi gerçekten hayakırıklığına uğratan bir davranışınız oldu mu?
Hiç bir arkadaşınızı kovmak ya da cezalandırmak zorunda kaldınız mı?
Hiç astlarınızı liderlik anlamında eğittiniz mi? Neler yaptınız?

Bir işi kendisi başlatıp devam ettirecek birini arıyorsanız;

Amacınıza ulaşmak için üstesinden gelmek zorunda kaldığınız büyük zorluklar olan bir projeniz oldu mu?
Hiç uzun vadede gerçekleşecek bir hedef oluşturdunuz mu?
Ya  da uzun süredir üzerinde çalıştığınız bir iş proje var mı?
En son tamamladığınız yada tamamlayamadığınız proje?
Gerçekten inanıp hem politik hemde diğer açılardan onu savunarak gerçekleştirmeye çalıştığınız bir proje oldu mu?
Sırf siz takip edip üzerinde olduğunuz için büyük başarı elde edilen bir iş oldu mu?

Problem çözecek birini arıyorsanız;

Okumaya devam et →