Brandon, Charlotte banliyösünde büyürken hayali basketbol oyuncusu olmaktı. Bir basketbol koçunun oğlu olarak temelleri erken yaşta öğrendi. Öğleden sonralarını, akşamlarını ve hafta sonlarını garaj önünde basket atarak geçirdikten sonra, serbest atışlar yapması ve üç sayılık atışları başarmasıyla tanındı. Ancak Wingate Üniversitesi’ne basketbol takımına girme arzusuyla geldikten sonra Brandon bir sorunla karşılaştı. Açık bir nokta gördüğünde rakiplerini geçemedi. Bir tarafı gösterip diğer tarafa top sürdüğünde, topunu çaldırdı. Sonunda Brandon’ın oyunu duvara çarptı ve ona basketbol kariyerinin bittiği söylendi. Brandon, “Beni mahvetti” diye yakınıyor. “Oynamayı hâlâ seviyorken birisinin sana işin bittiğini söylemesinden daha kötü bir duygu olamaz.”
Brandon oynamayı sevmesine rağmen konu şut atmanın ötesinde becerilerini geliştirmeye geldiğinde pratik yapmayı sevmiyordu. Savunmacıları geride bırakmak ve kendi şutunu yaratmak için çabukluğu ve çevikliği üzerinde çalışması gerekiyordu. Kendisi şöyle itiraf ediyor: “Spor açısından sınırlıydım ve yapmam gereken şeyleri yapmadım.” Hızını artırmak için gerekli sprintleri, esnekliğini artırmak için gerekli esneme egzersizlerini veya ayak hareketlerini geliştirmek için gerekli egzersizleri yapmadı.
Brandon koçluğa geçti. Artık atletleri kaçındığı antrenmanların bazılarını yapmaya motive etmesi gerekiyordu. Vücutlarını yakan tam saha sprint koşularının hırıltılı yorgunluğundan ve zihinlerini sıkan tekrarlayan tekdüze ayak hareketi egzersizlerinden nefret ediyorlardı. Brandon gibi onlar şut atmayı seviyorlardı. Ancak bu uyumlu tutku en sıkıcı tatbikatlara bile yansımadı; sanki onları daha da sıkıcı hale getiriyordu. Şut atmanın keyfi, bitmek bilmeyen top sürme korkusunu artırdı.
Alıştırma birden fazla beceriyi içerir ve hepsini sevmek nadirdir. Brandon tutkuyu uygulamanın her unsuruna uyumlu hale getirmenin yollarını aramaya başladı. Tatbikatların acısını çıkaramasa da sürece keyif katabiliyordu. Oyuncuları antrenmanın en zorlu kısımlarında zorlamak yerine, onları oyuna çekmek için antrenmanı yeniden tasarlayacaktı. Brandon şunları söylüyor: “Hiçbir oyuncunun kendim için yarattığım şeyin kurbanı olmayacağından emin olmak için bir sistem yaratmak istedim.” Sporcuların oyun sevgisinden yararlanarak potansiyellerine ulaşmalarına yardımcı olacak iskeleyi kuracaktı.
Brandon, 2009 yılında basketbolcular için bir antrenman merkezi kurdu. Bir gün, zayıflıkları gözlemciler tarafından açıkça görülebilen genç bir NBA oyuncusuyla yolları kesişti. Biri, “zayıf fiziksel araçları nedeniyle son derece sınırlı olduğunu” yazdı. Bir diğeri yakındı: “Onun boyu, gücü ya da yanal çabukluğu/atletizmi yok. Patlama yeteneğinin olmaması nedeniyle muhtemelen hiçbir zaman ligde bir yıldız olamayacak.”
Brandon oyuncudaki bazı eksiklikleri fark etti ve ona kartvizitini verdi. Ertesi sabah birlikte çalışmaya başladılar. Oyuncu, Brandon’la yaptığı antrenmandan sonraki ilk sezonunda en çok üçlük atan NBA rekorunu kırdı. Birkaç yıl sonra arka arkaya sezonlarda NBA’in en değerli oyuncusu seçildi. Adı Stephen Curry’dir.
Stephen Curry, NBA tarihinin en iyi şutörü olarak kabul ediliyor. Kariyerinde en çok üçlük atma rekorunu elinde bulunduran önceki iki isim, standartlarını belirlemek için 1.300’den fazla maça çıktı. Curry sadece 789 maçta onları gölgede bıraktı.
Bir NBA oyuncusunun oğlu olmasına rağmen Curry, üniversitenin en iyi basketbol programlarından tek bir burs teklifi bile almadı. Liseyi bitirdiğinde büyük ölçüde küçümsenmişti: Beş yıldızlı bir ölçekte, yalnızca üç yıldızlı bir acemi olarak damgalanmıştı. Son sınıftan önceki yaz, Davidson College koçu onu izlemeye gitti. “Çok kötüydü. Topu tribünlere attı, pasları düşürdü, ayağıyla dribling yaptı, şutları kaçırdı” diye anımsıyor koç. “Fakat o maç boyunca bir kez olsun bir hakemi suçlamadı ya da bir takım arkadaşını parmağıyla işaret etmedi. Her zaman yedek kulübesinden tezahürat yapıyordu ve asla çekinmedi. Bu beni etkiledi.”
Bunlar Curry’nin karakter becerilerinin ilk işaretleri değildi. Çocukluğunda babasının takımıyla oynarken oyunculardan biri Curry’nin “küçük bir sünger gibi olduğunu” fark etti… Gittiği her yerde bilgi topluyor.” Lisedeyken bile mücadele ederken bile takımına destek olma kararlılığına ve soğukkanlılığını koruma disiplinine sahipti.
Brandon on yılı aşkın bir süredir Curry’yi eğitiyor. Bana temel bir prensiple başladığını söyledi: “Antrenmanlarımızda sıkıcılık yoktur.” Antrenmanların en zor kısımlarını kolaylaştırmak için iskeleyi kurdu; Curry’nin katıksız disipline daha az güvenerek daha fazla ilerleme kaydetmesine yardımcı olmak için.
Teknik becerileri geliştirirken pratik yapmayı eğlenceli hale getirmek için Brandon, kasıtlı oyun aktivitelerinden oluşan bir menü oluşturdu. Twenty-One’da üç sayılık atışlar, şutlar ve turnikelerle (bir değerinde) yirmi bir sayı atmak için bir dakikanız var. Ancak her atıştan sonra sahanın ortasına ve geriye doğru koşmanız gerekiyor. Maç sırasında nefes nefese kalmak gerçek oyunun yorgunluğunu yansıtıyor. Brandon, “Her tatbikat bir oyundur” diye açıklıyor. “Her zaman yenilecek bir zaman vardır. Her zaman yenilecek bir sayı vardır. Eğer sayıyı geçerseniz ve süreyi geçemezseniz yine de kaybedersiniz.”
Başkalarına karşı rekabet etmenin dezavantajı, gelişmeden kazanabilmenizdir. Kötü bir gün geçirebilirler ya da iyi şanslardan faydalanabilirsiniz. Brandon’ın oyun biçiminde, rekabet ettiğiniz kişi geçmiş benliğinizdir ve yükselttiğiniz çıta gelecekteki benliğiniz içindir. Mükemmeli hedeflemiyorsunuz; daha iyisini hedefliyorsunuz. Kazanmanın tek yolu büyümektir.
İlerleyene kadar bir beceriyi pratik etmenin ve ancak ondan sonra bir sonraki beceriye geçmenin ideal olacağını varsaydım. Ancak Brandon aynı zorlukları tekrar tekrar tekrarlamak yerine onları karıştırıyor. Brandon, yirmi dakikalık aralıklarla Curry’nin bir şut ve çabukluk mücadelesinden diğerine sıçramasını sağlıyor. Çeşitlilik sadece motive edici değil, aynı zamanda öğrenme açısından da daha iyi. Yüzlerce deney, insanların farklı beceriler arasında geçiş yaptıklarında daha hızlı geliştiklerini gösteriyor. Psikologlar buna serpiştirme adını veriyor ve resimden matematiğe kadar çeşitli alanlarda, özellikle de geliştirilen beceriler benzer veya karmaşık olduğunda işe yarıyor. Daha ince ve daha kalın boya fırçaları arasında geçiş yapmak veya basketbol topunun ağırlığını hafifçe ayarlamak gibi küçük ayarlamalar bile büyük bir fark yaratabilir.
On yılı aşkın bir süredir eğitim gören Curry, gizli potansiyelinin farkına vardı. Boyu 1,82 ve 185 pound olan eksikliğini artık patlayıcılık ve doğrulukla telafi ediyor. Brandon’ın organize ettiği kasıtlı oyuna büyük değer veriyor; uyumlu bir tutkuyu pratiğe taşıyor. Ve kararlılığı sayesinde bundan daha fazlasını elde ediyor. “Süreci seviyor. Bu, tüm büyük sporcuları birbirine bağlayan şeylerden biri,” diyor Curry’nin uzun süredir antrenörlüğünü yapan Steve Kerr. “Bir rutin var… ama her gün gerçekten keyif alıyorum. Onunla birlikte gelen bir tutku var ve onu zaman içinde ayakta tutan şey de bu. Bir şeyi bu adamlar gibi sevdiğinizde, onun üzerinde çalışırsınız, daha iyi olursunuz ve devam edersiniz.”
Bugüne kadar hep daha iyi nasıl olunur, doğru yol budur gibisinden yazılar yazdım. Ama birlikte çalıştığınız insanları nasıl rahatsız edersiniz, istenmeyen ve sevilmeyen biri olabilirsiniz kısmını yazmadım. Şimdi kötü biri olmak istiyorsanız aşağıdaki listeye göz atın(özellikle 66 maddedir:) ;